23 juli

Vandaag stond ik om 8 uur op want vandaag gaan we naar Universal Studios. Er zou een gratis shuttle busje vanaf het hotel naar Universal studios vertrekken om 8.55 uur maar we hadden geen zin om ons te haasten en besloten toch met onze auto te gaan. We ontbeten op de kamer en maakten de laatste spullen op uit de koelbox. Rond 10 uur vertrokken we naar het het pretpark Universal studios dat vlak bij het hotel lag. Echt weer een enorm wegennet om er te komen en hele grote parkeergarages. We parkeerden in de rij “Cat in the Hat 460”.
We wandelden door City walk waar allerlei eettentjes lagen maar er nu nog verlaten uitzag en dronken een cappuccino bij Starbucks voor we het park in gingen. We pinden wat geld en liepen naar de ingang van Islands of Adventure. Eerst hadden we 2 parks 1 day willen doen maar we namen een ticket voor 1 park 1 day. Achteraf maar goed ook want het was ontzettend heet, je had het niet eens beide parken kunnen doen op één dag. Als eerste liepen we naar de attractie Jurassic Park the Ride. Thuis hadden Nathalie en ik gezegd dat we hier ook in zouden gaan maar nu we er voor stonden vonden we het toch wel weer erg hoog en durfden we niet. Sebastian en Tom gingen wel en zaten helemaal voorin het bootje waar ze ook nat werden. Natuurlijk zeiden ze achteraf dat het minder eng was dan in Californië maar dat hadden we al gedacht dat ze dat zouden zeggen. Wij waren toen ingestapt zonder te weten dat je aan het eind van het rustige bootritje ineens bijna steil naar beneden stort. Dit gebeurt in het donker dus is echt heel eng. We wilden met een soort dinobakjes mee die over het Jurassic parkgedeelte vlogen maar hier mocht je alleen maar in als je een klein kind bij je had, raar! Ze wilden met z’n drieën in de achtbaan Duelling Dragons maar eenmaal bij de attractie aangekomen na lang in de rij te hebben gestaan vond Nathalie het toch eng en was via een exit weggelopen. Ze was een deur doorgegaan waar exit op stond en was ineens op een enorm bouwterrein terechtgekomen waar ze de nieuwe attractie van Harry Potter aan het bouwen waren, dit lag buiten het park. Ze had de weg aan bouwvakkers gevraagd en was enorm verdwaald. Ze was bang dat ze in het verkeerde park gedeelte (Universal studios) uit zou komen maar was gelukkig wel Island of Adventure weer ingelopen. Ineens stond ze helemaal verhit en huilend voor me. Ik vond het belachelijk dat zoiets kon gebeuren en wilde gaan klagen bij guest relations of zo. Achteraf is daar niet meer van gekomen. Intussen kwamen Sebastian en Tom ook net aanlopen die met de ride klaar waren. Ze keken er van op wat er gebeurd was. We liepen naar de attractie “Spiderman” hier was de wachttijd meer dan een uur maar gelukkig stond je wel overdekt in de schaduw want het was zo heet. In deze attractie kreeg je een 3D brilletje op en ging je in een karretje zogenaamd door New York rijden en Spiderman kwam je redden. Heel leuk gedaan met leuke effecten. Sebastian en Nathalie gingen samen in de Hulk achtbaan.
















Ik vond het wel stoer dat Nathalie dit durfde want de achtbaan zag er behoorlijk heftig uit met een heleboel loopings en kurketrekkers. Intussen zaten wij te wachten in een gedeelte waar gerookt mocht worden. Hier stonden gelukkig vernevelaars waar ik onder was gaan staan want ik was compleet verhit. We namen zoute popcorn en cola en daarna gingen ze wel met z’n drieën in de Duelling Dragons. Nadat Nathalie de attractie de Hulk overleefd had durfde ze nu wel in deze achtbaan. Weer was de wachttijd een uur, ik ging zitten wachten in een dinosaurusgebouw wat lekker koel was. We deden een waterattractie waar je met banden door het water ging. Je zou nat worden, maar zeker doorweekt, dat klopte inderdaad. De rit was lang en ging heel snel, we waren allemaal drijfnat. Nu was het niet zo erg omdat het zo heet was maar echt lekker liep het niet met zo’n natte broek. We bekeken hierna een stuntshow; Eight voyage of Sindbad” in een theater. Dit was wel een grappig show en we hebben erg moeten lachen om een klein jongetje wat achter ons zat en helemaal in de show opging “He is behind you!! Tijdens de show barstte buiten een enorme onweersbui los en na afloop wilden ze dat we het theater zouden verlaten om het podium af te breken maar iedereen bleef binnen wachten natuurlijk. En maar roepen dat we weg moesten. Alle attracties werden direct stilgelegd in het park en we waren het wel zat ook eigenlijk. Het park zou open zijn tot 21 uur maar we vertrokken rond 19 uur en liepen naar de auto in een mensenmassa. Het was gelukkig even wat zachter gaan regenen maar eenmaal bij het hotel aangekomen begon het weer te onweren en hard te regenen met enorme flitsen en knallen. We doucheden op de kamer en kleedden ons om om naar het restaurant te gaan. We wilden nog een keer bij Chilis eten bij Champions gate. Er was geen tafeltje vrij en we kregen een beeper mee en gingen buiten op een bankje ongeveer 15 minuten wachten. Nathalie en ik namen een Caesar salad vooraf en de jongens nacho’s met kaassaus. Ik had fajita’s met biefstuk, Nathalie met kip, Sebastian spare ribs en Tom had quessadillas met jalapenos. Als toetje kregen ze chocolate chip taart met ijs. Er liep een “ballonnenman” in het restaurant die voor kleine kinderen de mooiste figuren maakte van ballonnen. We zagen Tinkerbell, Spiderman, Ariel, Hulk en Olijfje. Echt heel knap hoe hij dit deed zonder dat de ballonnen knalden. We reden nog even naar Downtown Disney om magneetjes van alle staten te kopen in een magneet shop, Magnetron. Hier verkopen ze een soort weckpotten met magneetjes van alle staten en een kaart van Amerika. Kunnen we onze collectie aanvullen want alleen deze reis hebben we al 14 staten bezocht in totaal. Ze hebben hier zulke leuke koelkastmagneten o.a. ijsjes die bijna echt lijken en donuts of broodjes hotdog die heel echt aanvoelen.






 












Het was heel gezellig in Downtown Disney en er liepen veel mensen op straat te dansen, zingen en shoppen. In het pand van Virgin records kon je nu een expositie over Lady Diana zien, ik vond dit een vreemde plek daarvoor. We waren pas 23.15 uur terug op de kamer waar we alle spullen nog moesten inpakken in de koffers. We hadden de auto compleet leeg gemaakt en zochten spullen uit die weg konden en sorteerden de rest. Gelukkig hadden we de extra tas anders had het nooit gepast allemaal. We gingen pas slapen rond half 2.

24 juli

Ik werd om 9.15 uur wakker en ging me als eerste aankleden. We hadden gisteravond bijna alles al in de koffers gedaan maar nu pakten we echt alle spullen bij elkaar. Alle folders had ik eerst in de handbagage maar deed deze ook in de koffers, want alles woog behoorlijk wat bij elkaar. Ook had ik zeepjes uit de hotels meegenomen, sommige zeepjes zijn zo leuk die kan ik gewoon niet laten liggen. Dat is ook weer extra gewicht natuurlijk. We namen een kiwi en een kop thee op de kamer en daarna gingen we de koffers naar beneden brengen. De lift moest je bedienen met je kamerkaartje anders kon je niet naar boven. We hadden besloten vandaag al een lange broek aan te doen dan hoefden we ons op het vliegveld niet om te kleden, maar dat niet echt lekker want het was loeiheet buiten, zeker wel 35oC. Het voelde ook weer vreemd na al die tijd een korte broek gedragen te hebben. Alle bagage paste gelukkig achterin de auto want dan zag je het door de geblindeerde ramen niet liggen. We checkten om 11 uur uit bij het Four Points by Sheraton hotel. We reden naar The Waffle shop bij The Millenium mall om te ontbijten, we waren hier snel. Hier had ik vorig jaar al willen ontbijten na goede recensies gelezen te hebben maar had me vergist in de naam en we hadden bij een Waffle House voor de deur gestaan. Dat zag er niet zo gezellig uit als dit restaurant The Waffle Shop. Wij namen een ham/kaas omelet met lekkere gebakken aardappels en toast, Sebastian had panini met kip en pesto en een schaaltje vers fruit. We dronken er een groot glas jus d’orange bij. Het restaurant was superschoon en het eten smaakte voortreffelijk. Echt een aanrader. We reden even langs een Aston Martin showroom want Sebastian had een mooie auto zien staan. Hij liep even naar binnen om een foto te maken van deze bolide. Daarna reden we naar de Florida Mall en hier kocht Sebastian bij Adidas een jas en later een t-shirt.























Nathalie kocht een vest bij Hollister en een leuke bikini.
We namen een cappuccino bij Starbucks bij het Florida Mall hotel om daarna op pad te gaan.
























We deden op de parkeerplaats de nieuwe kleding in een koffer die nog ruimte had en stelden de navigatie in op National Car Rental Return en reden naar het vliegveld. We waren hier snel en kwamen om 17 uur aan bij National. Alles was in orde en we kregen een briefje voor de afrekening. We moesten alleen de drop off kosten betalen, de rest was al betaald bij USA reisen. In totaal hebben we bijna 3000 mijl gereden, 2875 om precies te zijn. Er kwam een man met een karretje voor onze bagage. We haalden alles uit de auto behalve de koelbox, die lieten we helaas achter. Er stonden nog verschillende blikjes cola en Mountain Dew in. We namen snel wat drinken mee voor onderweg en ook de bagage man nam een blikje. Tom kwam ineens nog met mijn fototoestel aanlopen want die was op de grond gevallen voor mijn stoel in de auto, gelukkig dat we alles nog even nakeken. De bagageman liep snel naar de incheck balie van Virgin en wij volgden hem, we moesten behoorlijk doorlopen. Ik had al ingecheckt op de laptop in het hotel gisteravond dus we konden gelijk door naar bag drop. Bij de balie zeiden ze dat ze ons geprobeerd hadden te bellen omdat ze ons op een vroegere vlucht wilden zetten van 18.15 uur. Onze vlucht van 20.40 uur was verlaat met een uur en misschien nog wel meer en dan zouden we onze aansluiting in Manchester missen. Maar op de vlucht van 18.15 uur zouden we met zijn vieren zeer verdeeld door het vliegtuig zitten en moesten we nog gaan rennen ook om het te halen. Ze gingen toen proberen om een andere connecting vlucht te regelen vanuit Manchester. Dat regelen en bellen duurde best een poos en we stonden maar te wachten in de rij met onze bagage. Uiteindelijk werden we in plaats van rij 33, 34 op rij 25 en 26 in het vliegtuig gezet zodat we als een van de eersten het toestel uit zouden zijn en vlug door konden in Manchester voor onze KLM vlucht naar Amsterdam. Ze waren niet zeker of onze bagage het ook zou redden, zo niet dan zou dit later thuis bezorgd gaan worden. We gaven de bagage af en het gewicht was in orde, daarna moesten we de gelabelde koffers zelf afgeven bij security, heel vreemd. Tom wilde nog even snel een sigaar roken buiten voor we gingen vliegen en we gingen naar de wc. Daarna liepen we door paspoort controle en moesten schoenen uit, riemen af, laptop uit de tas. Alles was in orde en we gingen met de shuttle naar onze gate.
Hier bevond zich een Outback restaurant waar we als afsluiting van de vakantie nog wilden eten. (Dit wisten we nog van vorig jaar.) We namen als voorafje natuurlijk een bloomin’ onion. Nathalie en ik hadden een hamburger, Sebastian chicken fingers en Tom Caesar salad met biefstuk, het smaakte goed. Tom bestelde een biertje en moest zijn I.D. laten zien, dit hadden we in een supermarkt al eens meegemaakt maar niet in een restaurant. We hoeven in het vliegtuig dan geen maaltijd meer, het was toch al 20 uur anders werd het eten ook zo laat. Vliegtuigvoer kun je natuurlijk niet vergelijken met een Outback, haha!! Sebastian begon al een beetje zenuwachtig te worden en had veel praatjes tijdens het eten. Na het eten gingen we bij gate 81 zitten waar ons toestel net aan kwam rijden en dus nog leeg- en schoongemaakt moest worden. We zagen de complete schoonmaakploeg, zeker wel 30 man/vrouw met stofzuigers en zwabbers, het vliegtuig ingaan. We wachtten maar en wachtten maar en uiteindelijk konden we boarden en gingen om 22.15 uur de lucht in. We zagen het onweer in de verte, daardoor was er ook vertraging geweest. Ik zat bij de nooduitgang met een lege stoel naast me en daarnaast een man. Op de rij achter mij zaten de anderen. Nathalie kwam al snel naast mij zitten, zo hadden de jongens drie stoelen voor zich en wij konden lekker onze benen strekken. De stewardessen kwamen vragen of ze wel 16 jaar was, anders mag je eigenlijk niet bij de nooduitgang zitten. Bij het inchecken hadden we wel eerlijk gezegd dat ze 15 jaar is (zien ze natuurlijk ook in het paspoort) en daarom zaten we nu niet met z’n drieën op deze rij. Maar nu zei Nathalie vol overtuiging dat ze wel 16 was, fijn want ik vind het wel zo gezellig met haar naast mij.

25 juli

Eenmaal in de lucht verliep de vlucht voorspoedig. Sebastian werd even misselijk toen we net in het vliegtuig zaten maar heeft daarna gelukkig een hele poos kunnen slapen. Allemaal hebben we best een tijd geslapen en de vlucht leek heel snel te gaan. We landden om 11 uur (Engelse tijd) op Manchester airport, de vlucht had ongeveer 7 ½ uur geduurd. Het vliegtuig dat we in eerste instantie moesten halen zou om 11.30 uur vertrekken maar dat redden we natuurlijk niet want we moesten nog door paspoortcontrole en opnieuw inchecken. In het vliegtuig werd al omgeroepen dat alle mensen van de vlucht KL naar Amsterdam zich moesten melden bij iemand van ground staff van Virgin Atlantic. Daar werd ons verteld dat we vanaf Manchester met een bus naar Liverpool gebracht zouden worden, deze rit zou 40 minuten duren ongeveer. De bus zou ons om 13 uur ophalen en de vlucht vanaf Liverpool zou om 17.30 uur vertrekken naar Amsterdam. Balen, nou zijn we hartstikke laat thuis. We hadden gedacht ’s middags nog wat boodschappen te kunnen doen maar nu zouden we pas rond 19.30 uur landen op Schiphol en dan nog 1 ½ uur naar huis rijden. Alle vluchten vanaf Manchester naar Amsterdam zaten vol voor de rest van de dag. Nu zouden we deze vakantie dus 6 vliegvelden bezoeken, Amsterdam, Heathrow, New York JFK, Orlando, Manchester en Liverpool. Onze bagage moesten we wel zelf ophalen en kwam als eerste van de bagageband af. Ter compensatie kregen we vouchers om wat eten en drinken te kopen op de terminal in Manchester. We namen allemaal een kop thee en een tosti en kochten flesjes water en fris voor later op de dag.

















Er waren 16 Nederlanders die met het busje meegingen naar Liverpool.
Er waren toch verschillende Nederlanders die op een vlucht van 17 uur naar Nederland overgeboekt waren vanaf Manchester. Het busje reed heel schokkerig (en verloor zelfs een raamstrip op de rijksweg) en Sebastian werd hier zowat nog beroerder van dan van het vliegtuig. We kwamen om 13.45 uur aan op John Lennon airport Liverpool waar de incheck balies van KLM pas om 15.30 uur open zouden gaan. Al die tijd hingen we maar een beetje rond in de vertrekhal en kletsten met de andere Nederlanders over hun verblijf in Amerika. Tom had gevraagd aan de dame van Virgin of we geen problemen zouden krijgen met het gewicht van onze koffers want op Europese vluchten mag je minder bagage meenemen. Dat zou geen probleem zijn had ze gezegd en anders zou Virgin hier verantwoordelijk voor zijn. Gelukkig werd alle bagage zonder problemen ingecheckt en konden we naar de paspoortcontrole. We hadden flesjes deodorant in een doorzichtig plastic zip lock zakje gedaan en in Amerika was dit geen probleem. Komen we bij de Engelse douane, zegt die man “You can not take this with you, the bags are too big”. Eerst dachten we dat hij een grapje maakte maar hij meende het serieus! We konden kleinere zakjes van 20 bij 20 cm uit een vending machine halen en mochten toen wel doorlopen. We kwamen later niet meer bij van het lachen, wat een onzin, DE ZAKJES ZIJN TE GROOT. Onze zakjes waren 27 bij 30 cm, wauw.
We namen een kop koffie bij een restaurant en zeiden nog; jammer dat hier geen Starbucks zit. Bij een duty free shop maakten we onze laatste ponden op aan Bendicks muntchocolade, dat is zo lekker. Toen we later naar de gate van het vliegtuig liepen zagen we ineens dat zich daar een Starbucks bevond. Wat jammer dat we dat niet geweten hadden. We moesten buiten via een trap het vliegtuig, een city hopper, binnenlopen en zaten op rij 4 en 5. Naast de 16 Nederlanders zaten er ongeveer maar 10 andere mensen in het toestel, ze waren denk ik blij dat ze extra passagiers hadden. De vlucht vertrok precies op tijd, 17.30 uur (Engelse tijd) en landde om 19.30 uur (Nederlandse tijd) op Schiphol. Gelukkig kwam alle bagage weer aan en we zagen de Nederlanders die vanaf Manchester gevlogen hadden bij dezelfde bagageband staan. Dus dat had in tijd niets uitgemaakt. We zagen door de ruiten al dat we opgewacht werden door mijn moeder, broer, zus en kinderen. Dat was wel leuk om even bij te kletsen. Op Schiphol kochten we bij een supermarkt wat boodschappen en gingen met het busje naar Smart parking.

Het was passen en meten om alle bagage in de auto te krijgen maar met mijn grote koffer op de achterbank tussen de kinderen in paste het precies. Om 23 uur waren we weer thuis en wilden de kinderen graag nog een frikandel of kroket eten met wat patat. We bekeken de post en gingen rond 1 uur lekker weer in ons eigen bed slapen. Het was een schitterende reis en we hebben genoten van alles.